Przyjaciele o Kafce
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Maks Brod:

„Dziwność osobowości i sposobu pisania Kafki jest tylko pozorna. Można by wręcz powiedzieć: jeśli się Kafka komuś wydaje dziwny i osobliwy, i przez to fascynujący, to znaczy, że go jeszcze nie zrozumiał, że może znajduje się dopiero we wstępnej fazie rozumienia go. Kafka z taką żarliwością, tak dokładnie i gruntownie penetrował najdrobniejszy, nieuchwytny dla oka szczegół, że odsłaniały się rzeczy, których nawet nigdy dotąd nie przeczuwano, które wydają się dziwne i osobliwe, a przecież są jak najbardziej prawdziwe i rzeczywiste. Tak samo też jego pojmowanie zobowiązania moralnego, życiowego faktu, podróży, dzieła sztuki, ruchu politycznego nigdy nie było dziwaczne, lecz tylko bardzo dokładne, wyostrzone, trafne i dlatego może odbiegające od utartych sądów i może dlatego też nieprzydatne często (ale i nie zawsze bynajmniej) do tego, co się nazywa użytkiem «praktycznym»”

Feliks Weltsch:

”Minęło już prawie trzydzieści lat od śmierci przyjaciela, ale jego wizerunek nadal stoi żywy przed moimi oczami: szczupły, wysoki, delikatny; postawa wytworna, ruchy spokojne; spojrzenie jego stanowcze, ale jednocześnie ciepłe; mimika zajmująca. Do wszystkich ludzi odnosił się grzecznie, poświęcając im swoją uwagę. Wobec przyjaciół był wierny i zawsze można było na nim polegać; zawodził jedynie przy okazji umówionych małych wieczornych spotkań, ale potrafił się usprawiedliwić z taką siłą przekonywania, że mu wierzono. Tak, wierzono mu bezwarunkowo, że cierpienia jego ciała i duszy oraz wszystkie drobne przeszkody, które wydobywają na światło dzienne całe nieszczęście, uniemożliwiły mu zaplanować dzień tak, by mógł się stawić na czasowo umówiono spotkania. Nie było osoby, której nie udzieliłaby się sympatia Kafki; był lubiany przez swoich kolegów i czczony przez znających go literatów niemieckich, jak i czeskich”

Dora Diamant:

”Często czytywał mi swoje teksty; nigdy nie analizował lub tłumaczył przeczytanego. W większej części teksty te wydawały się być pełne humoru, zmieszane z odrobiną autoironii. Od czasu do czasu mówił: "Chciałbym wiedzieć, czy udało mi się uciec tym upiorom”

Milena Jesenska:

„Sprawy stoją tak, że pozornie jesteśmy zdolni do egzystowania, bo uciekliśmy się kiedyś do kłamstwa, do ślepoty, do entuzjazmu, do optymizmu, do jakiegoś przekonania, do pesymizmu albo do czegokolwiek innego. On jednak nigdy nie uciekł w azyl, w żaden. On jest absolutnie niezdolny do kłamstwa, pijaństwa. Jest człowiekiem bez jakiegokolwiek schronu, domu. Dlatego jest bezbronny wobec wszelkich rzeczy, przed którymi jesteśmy bezpieczni. On jest jak nagi wśród ubranych”




  Dowiedz się więcej
1  Geneza i okoliczności powstania Procesu
2  Proces - streszczenie
3  Bohaterowie powieści



Komentarze
artykuł / utwór: Przyjaciele o Kafce






    Tagi: